ഇന്ത്യ- യു എസ് വ്യാപാര കരാർ: നയതന്ത്ര ചതുരംഗത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ കരുനീക്കം

ന്യൂഡൽഹിയും വാഷിംഗ്ടണും സംയുക്തമായി ഫെബ്രുവരി രണ്ടിനു പ്രഖ്യാപിച്ച വ്യാപാര കരാർ കേവലം രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ചരക്ക് കൈമാറ്റത്തിനപ്പുറം ആഗോള സാമ്പത്തിക ഭൂപടത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ പുതിയൊരു സ്ഥാനാരോഹണമായാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. 2025-ലെ കടുത്ത തീരുവ യുദ്ധങ്ങൾക്കും നയതന്ത്ര തർക്കങ്ങൾക്കും ശേഷം രൂപപ്പെട്ട ഈ ധാരണ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തിലെ 'റെസിപ്രോസിറ്റി' (Reciprocity) അഥവാ പരസ്പരപൂരകത്വം എന്ന തത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. ഇന്ത്യൻ ഉത്പന്നങ്ങളുടെ 50 ശതമാനം ഇറക്കുമതി തീരുവ എന്ന അമിതഭാരം 18 ശതമാനത്തിലേക്ക് കുറച്ചതോടെ രാജ്യത്തിന്റെ കയറ്റുമതി മേഖലയ്ക്കു ലഭിക്കുന്ന ഓക്സിജൻ ചെറുതല്ല. ഈ മാറ്റത്തെ ആഴത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ സങ്കീർണമായ ഒരു കണക്കുപുസ്തകമാണ് തെളിയുന്നത്.

സാമ്പത്തിക യുക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നോക്കിയാൽ, ഇന്ത്യയുടെ ഈ നീക്കം ഒരു 'സ്ട്രാറ്റജിക് ആർബിട്രേജ്" (Strategic Arbitrage) ആണ്. അതായത്, വിപണിയിലെ വിടവുകളെ തന്ത്രപരമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുക. ചൈനയിൽ നിന്നുള്ള ഉത്പന്നങ്ങൾക്ക് 34 ശതമാനം നികുതി അമേരിക്കയിലുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ തീരുവ 18 ശതമാനത്തിലേക്ക് താഴുമ്പോൾ ആഗോള സപ്ലൈ ചെയിനിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാകും. വിയറ്റ്നാം, ബംഗ്ലാദേശ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഇന്ത്യൻ ഉത്പന്നങ്ങൾക്കു ലഭിക്കുന്ന ഈ ചെറിയ 'താരിഫ് എഡ്ജ്" (Tariff Edge) ടെക്സ്റ്റൈൽസ്, ലെതർ, ആഭരണങ്ങൾ എന്നീ മേഖലകളിൽ വലിയ കുതിപ്പിന് കാരണമാകും. ഇത്തരം തൊഴിലധിഷ്ഠിത മേഖലകളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഉണർവ് ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ പരിഹരിക്കാൻ വലിയ തോതിൽ സഹായിക്കും.

ഐടി, ഫാർമ മേഖലകളിലെ സഹകരണം ഈ കരാറിന്റെ നട്ടെല്ലാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തായ വിജ്ഞാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ (Knowledge Economy) അമേരിക്കൻ മൂലധനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യൻ ഐ.ടി പ്രൊഫഷണലുകൾക്ക് യു.എസിൽ സേവനം നൽകാനുള്ള വിസ നടപടികൾ ലളിതമാക്കുന്നതോടെ സേവന കയറ്റുമതിയിലെ ഇന്ത്യയുടെ ഒന്നാം സ്ഥാനം നിലനിറുത്താൻ സഹായിക്കും. ഒപ്പം,​ അമേരിക്കൻ കമ്പനികൾ ഇന്ത്യയിൽ നടത്തുന്ന സെമികണ്ടക്ടർ നിക്ഷേപം രാജ്യത്തെ ഒരു ഇലക്ട്രോണിക്സ് മാനുഫാക്ചറിംഗ് ഹബ്ബാക്കി മാറ്റാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്ക് വേഗത കൂട്ടും.

നേട്ടങ്ങളുടെ

ഇരട്ടത്തല

ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ മേഖലയിൽ യു.എസ് എഫ്.ഡി.എ പരിശോധനകളിലെ കാലതാമസം ഒഴിവാക്കാനുള്ള ധാരണയിലൂടെ ഇന്ത്യൻ മരുന്നു കമ്പനികൾക്ക് അമേരിക്കൻ വിപണിയിൽ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ഉത്പന്നങ്ങൾ എത്തിക്കാൻ അവസരമൊരുങ്ങും. ഇത് അമേരിക്കയിലെ ആരോഗ്യ പരിരക്ഷാ ചെലവ് കുറയ്ക്കാനും ഇന്ത്യയിലെ കമ്പനികൾക്ക് കൂടുതൽ ലാഭമുണ്ടാക്കാനും ഒരേസമയം സഹായിക്കുന്ന ഒരു 'വിൻ- വിൻ' (Win-Win) സാഹചര്യമാണ്.

എങ്കിലും, ഈ കരാറിനെ പൂർണമായും ഒരു ഏകപക്ഷീയ വിജയമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. ഇന്ത്യ നടത്തിയ വിട്ടുവീഴ്ചകൾ ഗൗരവമേറിയതാണ്. 500 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ അമേരിക്കൻ ഉത്‌പന്നങ്ങൾ വാങ്ങാനുള്ള കരാർ ഒരു വലിയ ബാദ്ധ്യതയായി മാറിയേക്കാം. ഊർജ്ജ മേഖലയിലെ മാറ്റമാണ് ഇതിൽ പ്രധാനം. റഷ്യയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചിരുന്ന കുറഞ്ഞ നിരക്കിലുള്ള ക്രൂഡ് ഓയിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് അമേരിക്കൻ എണ്ണയിലേക്കു മാറുന്നത് ഇന്ത്യയുടെ ഇറക്കുമതി ചെലവ് വർദ്ധിപ്പിച്ചേക്കാം. റഷ്യൻ എണ്ണയ്ക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന ഡിസ്കൗണ്ട് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ആഭ്യന്തര വിപണിയിൽ ഇന്ധനവിലയെയും അതുവഴി പണപ്പെരുപ്പത്തെയും ബാധിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ, 25 ശതമാനം വരുന്ന റഷ്യൻ ഓയിൽ പിഴത്തീരുവയിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കുന്നതോടെ കയറ്റുമതിയിൽ ലാഭത്തിലൂടെ ഈ നഷ്‌ടം നികത്താമെന്നാണ് സർക്കാരിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ. ഇത് ഒരു വികസിത രാജ്യത്തിന്റെ വിപണിയിലേക്ക് സ്ഥിരമായ പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കാൻ നൽകുന്ന 'പ്രീമിയം" ആയി കണക്കാക്കാം.

കർഷകർക്ക്

കരുതൽ

കർഷകരുടെ താത്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ ഇന്ത്യ കാണിച്ച കടുത്ത നിലപാട് ഈ കരാറിലെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യമാണ്. ഡയറി ഉത്പന്നങ്ങൾ, ജി.എം (GM) ഭക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവ കരാറിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയത് ഇന്ത്യൻ കാർഷിക മേഖലയെ അമേരിക്കൻ കുത്തകകളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ സഹായിച്ചു. എന്നാൽ, ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ അമേരിക്കൻ കർഷകർ ഇന്ത്യൻ വിപണിയിലേക്ക് സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തില്ല എന്ന് പറയാനാവില്ല. 500 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ ഇറക്കുമതി ഉറപ്പിൽ കൽക്കരിയും കാർഷിക ഉത്പന്നങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നുവെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഇത് ഭാവിയിൽ ഇന്ത്യൻ ആഭ്യന്തര ഉത്പാദനത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്ന് ജാഗ്രതയോടെ നിരീക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

വെല്ലുവിളികളെ

നേരിടണം

സത്യസന്ധമായ ഒരു വിശകലനത്തിൽ, ഇന്ത്യയുടെ വിദേശനയത്തിലെ ഒരു വലിയ മാറ്റമായി ഇതിനെ കാണാം. ഒരു ചേരിചേരാ നയത്തിൽ നിന്നു മാറി,​ സാമ്പത്തിക താത്പര്യങ്ങൾ മുൻനിറുത്തി അമേരിക്കയോട് കൂടുതൽ അടുക്കുന്നത് ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരും. ഇന്ത്യയുടെ 'മേയ്ക്ക് ഇൻ ഇന്ത്യ' പദ്ധതിയെ ഈ കരാർ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കും എന്നത് പ്രധാനമാണ്. അമേരിക്കൻ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കടന്നുവരവ് ഇന്ത്യൻ വ്യവസായങ്ങളെ കൂടുതൽ ആധുനികവൽക്കരിക്കാൻ സഹായിക്കുമെങ്കിലും, ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന അമേരിക്കൻ ഉത്പന്നങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങൾക്ക് വെല്ലുവിളിയാകാതെ നോക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ചുരുക്കത്തിൽ, 2026-ലെ ഈ വ്യാപാര കരാർ ഇന്ത്യയ്ക്കു മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്നത് ഒരുവശത്ത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിപണിയിലേക്കുള്ള സുവർണാവസരവും,​ മറുവശത്ത് ആഭ്യന്തര രംഗത്ത് വിദേശ കമ്പനികളുടെ കടുത്ത മത്സരവുമാണ്. നയതന്ത്രപരമായ ചതുരംഗക്കളത്തിൽ ഇന്ത്യ ഒരു കരുനീക്കം നടത്തിയിരിക്കുന്നു. ഈ കരുനീക്കം ഇന്ത്യയെ ഒരു വികസിത രാഷ്ട്രമെന്ന ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്രവേഗം എത്തിക്കുമെന്നത് കരാറിലെ വ്യവസ്ഥകൾ നാം എത്രത്തോളം കാര്യക്ഷമമായി നടപ്പിലാക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. സാമ്പത്തിക പ്രായോഗികതയും ദേശീയ താത്പര്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്. ഈ കരാർ കേവലം അക്കങ്ങളുടെ കളി മാത്രമല്ല; മറിച്ച്,​ ഒരു നവഭാരതത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള യാത്രയുടെ തുടക്കം കൂടിയാണ്.

(കൊച്ചിൻ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി ഒഫ് സയൻസ് ആൻഡ് ടെക്‌നോളജിയുടെ (കുസാറ്റ്) സെന്റർ ഫോർ ബഡ്‌ജറ്റ് സ്റ്റഡീസിലെ പ്രൊഫസറും ഡയറക്‌ടറുമാണ് ലേഖകൻ)