ടി.വി. തോമസിനെ ഗസ്റ്റ് ആർട്ടിസ്റ്റാക്കിയോ? പുന്നപ്ര–വയലാർ ചരിത്രത്തിൽ അവകാശവാദ പോര്

രക്തസാക്ഷികളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് എൺപത് വയസ് തികയുമ്പോൾ ചരിത്രത്തിന്റെ അവകാശത്തെച്ചൊല്ലി പുതിയ രാഷ്ട്രീയ പോര്. ടി.വി.തോമസിന്റെ ചരിത്രപരമായ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദം സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും തമ്മിലുള്ള പഴയ രാഷ്ട്രീയ അകൽച്ചകളിലേക്കും വിരൽചൂണ്ടുന്നു.

ആലപ്പുഴയുടെ മണ്ണിൽ ചിതറിയ രക്തത്തിന് എൺപത് വർഷം പിന്നിടുമ്പോഴും പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരം കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മനഃസാക്ഷിയിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല. തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ അവകാശപ്പോരാട്ടത്തിന്റെയും ദിവാൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിച്ചമർത്തലിനെതിരായ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെയും പ്രതീകമായി ആ സമരം ഇന്നും ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, ആ സമരത്തിന്റെ എൺപതാം വാർഷികത്തിൽ ചരിത്രത്തിന്റെ ഓർമ പുതുക്കേണ്ടിയിരുന്ന വേളയിൽ വിവാദത്തിന്റെ തീ പടരുകയാണ്.

സി.പി.എം മുഖപത്രമായ ചിന്ത വാരിക പുറത്തിറക്കിയ പുന്നപ്ര–വയലാർ പ്രത്യേക പതിപ്പാണ് പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വിവാദത്തിന് തിരികൊളുത്തിയത്. 'കേരളത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ ആറ് ദിനം' എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പതിപ്പിൽ സമരനായകരുടെ ചിത്രങ്ങൾ നൽകിയതും അവരുടെ ചരിത്രപരമായ പങ്ക് അവതരിപ്പിച്ചതുമാണ് സി.പി.ഐയുടെ വിമർശനത്തിന് കാരണമായത്. സമരത്തിന്റെ മുന്നണിപ്പോരാളിയായിരുന്ന ടി.വി. തോമസിനെ ചരിത്രത്തിൽ വേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചില്ലെന്നും സമരനായകൻ സി.കെ. കുമാരപ്പണിക്കരുടെ ചിത്രത്തിന് അർഹമായ പരിഗണന നൽകിയില്ലെന്നുമാണ് പ്രധാന ആക്ഷേപം.

സി.പി.ഐ നേതാവ് ടി.ജെ. ആഞ്ചലോസ് ഉന്നയിച്ച വിമർശനം അതീവ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. ടി.വി തോമസിനെ സമരചരിത്രത്തിൽ ഒരു 'ഗസ്റ്റ് ആർട്ടിസ്റ്റി'ന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് ചുരുക്കിയെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരിഹാസം. സമരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സംഘടനാപരവുമായ നേതൃത്വം വഹിച്ചവരിൽ പ്രധാനിയായിരുന്ന ടി.വി തോമസിന്റെ പങ്ക് ചെറുതാക്കി കാണിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ് നടന്നതെന്നും സി.പി.ഐ ആരോപിക്കുന്നു.

എന്നാൽ വിവാദം അനാവശ്യമാണെന്നാണ് സി.പി.എം കേന്ദ്ര കമ്മിറ്റി അംഗം ഡോ. ടി.എം തോമസ് ഐസക്കിന്റെ നിലപാട്. സമരചരിത്രം വിശദീകരിക്കുന്ന മൂവായിരത്തോളം വാക്കുകളുള്ള ലേഖനത്തിൽ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിശദമായി ഉൾക്കൊള്ളിക്കാനാകില്ലെന്നും ടി.വി. തോമസിന്റെ പങ്ക് ലേഖനത്തിൽ കൃത്യമായി പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. ഭക്തിവിലാസത്തിൽ നടന്ന ത്രികക്ഷി ചർച്ചയിൽ ദിവാൻ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരെ വെല്ലുവിളിച്ച ടി.വി. തോമസിന്റെ സാന്നിധ്യം പ്രത്യേകം അടിക്കുറിപ്പിലൂടെ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നും ഐസക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

വ്യക്തികളുടെ ചിത്രങ്ങൾ അക്ഷരമാലാക്രമത്തിലാണ് നൽകിയതെന്നും പി. കൃഷ്ണപിള്ളയ്ക്ക് മാത്രമാണ് അതിൽ വ്യത്യസ്തമായ പരിഗണനയുള്ളതെന്നും ഐസക്കിന്റെ വിശദീകരണത്തിലുണ്ട്.

എന്നാൽ, ഇത് കേവലം ചിത്രങ്ങളുടെ ക്രമത്തെച്ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കമല്ല. പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആരുടെ സംഭാവനയ്ക്കാണ് എത്രമാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടത് എന്ന രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യമാണ് ഇതിലൂടെ ഉയരുന്നത്.

1946 ഒക്ടോബറിലേക്ക് മടങ്ങിനോക്കുമ്പോഴാണ് ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാകുന്നത്.

തിരുവിതാംകൂർ രാജഭരണവും ദിവാൻ സർ സി.പി രാമസ്വാമി അയ്യരുടെ ഭരണകൂടവും ജനാധിപത്യപരമായ അവകാശങ്ങൾക്കു മേൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്ന കാലം. തൊഴിലാളികളും കർഷകരും കയർഫാക്ടറി തൊഴിലാളികളും കടുത്ത ചൂഷണത്തിനും ദുരിതങ്ങൾക്കും വിധേയരായിരുന്നു. കുറഞ്ഞ കൂലി, തൊഴിൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ, മുതലാളിമാരുടെ മർദനം, ജന്മിത്വത്തിന്റെ ചൂഷണം എന്നിവ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തെ ദുസ്സഹമാക്കി. ഇതിനിടയിൽ സ്വതന്ത്ര തിരുവിതാംകൂർ എന്ന ആശയവുമായി ദിവാൻ മുന്നോട്ടുവന്നതും അമേരിക്കൻ മാതൃകയിലുള്ള ഭരണപരിഷ്കാരങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചതും രാഷ്ട്രീയ സംഘർഷം രൂക്ഷമാക്കി. ഉത്തരവാദഭരണം ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ള ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും തൊഴിലാളി സംഘടനകളും നേതൃത്വം നൽകി.

ആലപ്പുഴയിലെ കയർ വ്യവസായ മേഖല ഈ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ പ്രധാന കേന്ദ്രമായിരുന്നു. 1922ൽ രൂപംകൊണ്ട തിരുവിതാംകൂർ ലേബർ അസോസിയേഷൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള തൊഴിലാളി സംഘടനകളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ തൊഴിലാളികളിൽ സംഘടിതമായ അവകാശബോധം വളർന്നിരുന്നു. ഈ സംഘടനാപരമായ അടിത്തറയാണ് പിന്നീട് വലിയ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റത്തിന് കരുത്തായത്.

1946 സെപ്തംബറിലെ പണിമുടക്കും തുടർന്നുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ നീക്കങ്ങളും സമരത്തിന്റെ മുന്നൊരുക്കങ്ങളായിരുന്നു. ദിവാന്റെ ഭരണകൂടവുമായി ചർച്ചകൾ നടന്നെങ്കിലും ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തിയില്ല. തുടർന്ന് അടിയന്തരാവസ്ഥയും അറസ്റ്റുകളും അടിച്ചമർത്തലുകളും സ്ഥിതിഗതികൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കി.

1946 ഒക്ടോബർ 24ന് പുന്നപ്രയിലും 27ന് വയലാറിലും നടന്ന ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും രക്തരൂക്ഷിതമായ അധ്യായങ്ങളായി. വാരിക്കുന്തങ്ങളും മറ്റ് പരിമിതമായ ആയുധങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടുവന്ന തൊഴിലാളികൾക്ക് നേരെ ആധുനിക ആയുധങ്ങളുമായി എത്തിയ സൈന്യം വെടിയുതിർത്തു. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്നാണ് പൊതുവെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിലും കൃത്യമായ മരണസംഖ്യ ഇന്നും ചരിത്രപരമായ തർക്കവിഷയമാണ്.

പുന്നപ്ര, വയലാർ എന്നിവയ്ക്കു പുറമേ ഒളതല, മേനാശേരി, മാരാരിക്കുളം, മുഹമ്മ, കാട്ടൂർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലും സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി സംഘർഷങ്ങളും വെടിവയ്പുകളും ഉണ്ടായി.

ഈ സമരത്തെ കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക കലാപമായി കാണാനാവില്ല. തിരുവിതാംകൂറിലെ തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ സംഘടിത മുന്നേറ്റവും രാജഭരണത്തിനെതിരായ ജനാധിപത്യ പോരാട്ടവും ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ

ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദു ടി.വി. തോമസാണ്. പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രം പറയുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ മാറ്റിനിർത്താനാകില്ലെന്നത് ചരിത്രവസ്തുതയാണ്.

തൊഴിലാളി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയിലും ആലപ്പുഴയിലെ കയർ തൊഴിലാളികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിലും നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച നേതാവായിരുന്നു ടി.വി. തോമസ്. അഖില തിരുവിതാംകൂർ ട്രേഡ് യൂണിയൻ കൗൺസിലിന്റെ പ്രസിഡന്റായിരുന്ന അദ്ദേഹം 1946ലെ തൊഴിലാളി മുന്നേറ്റത്തിന്റെ സംഘടനാപരമായ തീരുമാനങ്ങളിൽ പ്രധാന പങ്കാളിയായിരുന്നു.

സമരത്തിനു മുന്നോടിയായി ദിവാന്റെ വസതിയായ ഭക്തിവിലാസത്തിൽ നടന്ന ത്രികക്ഷി ചർച്ചയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ടി.വി. തോമസിന്റെ പേര് ചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യേകം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുമായി നടന്ന ചർച്ചയിൽ ദിവാൻ തന്റെ കൈവശമുള്ള സൈനിക-പൊലീസ് ശക്തിയെക്കുറിച്ച് വെല്ലുവിളിച്ചപ്പോൾ അതിന് ധീരമായി മറുപടി നൽകിയ നേതാവ് ടി.വി. തോമസായിരുന്നുവെന്ന് ടി.ജെ. ആഞ്ചലോസ് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

സമരത്തിനുശേഷം അറസ്റ്റിലായ ടി.വി. തോമസ് വിചാരണവേളയിൽ സമരത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തതും നിരപരാധികളെ ശിക്ഷിക്കരുതെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ധീരതയുടെ ഉദാഹരണമായി സി.പി.ഐ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ടി.വി. തോമസിന്റെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ചിത്രത്തിന് നൽകിയ സ്ഥാനത്തിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. ഒരു സമരത്തിന്റെ സംഘടനാപരമായ ചരിത്രവും അതിന്റെ നേതൃത്വവും എങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തണം എന്ന ചോദ്യമാണ്.

ഇവിടെ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി ശ്രദ്ധിക്കണം. 1946ൽ പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരം നടന്നപ്പോൾ സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് പാർട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ് സമരം നടന്നത്. അതിനാൽ അന്നത്തെ നേതാക്കളെ ഇന്നത്തെ പാർട്ടി വിഭാഗീയതയുടെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം വിലയിരുത്തുന്നത് ചരിത്രത്തെ പിന്നോട്ടുനിന്ന് പുനർവായിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.

പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രം ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും തമ്മിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഭിന്നതയുടെ പശ്ചാത്തലവും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

1964ലാണ് അവിഭക്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിലെ ആശയപരവും സംഘടനാപരവുമായ ഭിന്നത രൂക്ഷമായി പിളർപ്പിലേക്ക് നയിച്ചത്. അന്താരാഷ്ട്ര കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലെ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ–ചൈന തർക്കം, ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തോടുള്ള സമീപനം, കോൺഗ്രസിനോടുള്ള നിലപാട്, പാർട്ടിയുടെ സംഘടനാ-രാഷ്ട്രീയ ദിശ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഉണ്ടായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളാണ് പിളർപ്പിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങൾ.

പിളർപ്പിനുശേഷം സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും വ്യത്യസ്ത രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളായി പ്രവർത്തിച്ചെങ്കിലും കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇരുപാർട്ടികൾക്കും വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. പല ഘട്ടങ്ങളിലും ഒരുമിച്ച് മുന്നണിരാഷ്ട്രീയം നയിച്ചപ്പോൾത്തന്നെ ചരിത്രപരമായ സംഭാവനകൾ, സംഘടനാപരമായ മേൽക്കോയ്മ, രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ അവകാശം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ നിലനിന്നു.

പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരം ഈ രണ്ട് പാർട്ടികളുടെയും പൊതുപൈതൃകമാണ്. എന്നാൽ സമരത്തിന്റെ ചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഏത് നേതാവിന് എത്ര പ്രാധാന്യം നൽകണം എന്ന കാര്യത്തിൽ ഇപ്പോഴും വ്യത്യസ്തമായ വായനകൾ നിലനിൽക്കുന്നു. സി.പി.എമ്മിന്റെ ചരിത്രരചനയിൽ പി. കൃഷ്ണപിള്ള, ഇ.എം.എസ്. നമ്പൂതിരിപ്പാട്, കെ.സി. ജോർജ് തുടങ്ങിയ നേതാക്കളുടെ സംഭാവനകൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അതേസമയം, സി.പി.ഐയുടെ ചരിത്രവായനയിൽ ടി.വി. തോമസ്, സി.കെ. കുമാരപ്പണിക്കർ, പി.ടി. പുന്നൂസ് തുടങ്ങിയവരുടെ പങ്കും മുന്നിൽ വരുന്നു. ഇത് കേവലം പേരുകളുടെ വ്യത്യാസമല്ല; സമരത്തിന്റെ സംഘടനാപരമായ നേതൃത്വത്തെയും രാഷ്ട്രീയ ദിശയെയും എങ്ങനെ വിലയിരുത്തുന്നു എന്നതിലെ വ്യത്യാസം കൂടിയാണ്.

എന്നാൽ 1946ലെ സമരത്തെ അന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽനിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി ഇന്നത്തെ പാർട്ടികളുടെ കണക്കുപുസ്തകത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നത് ചരിത്രത്തോടുള്ള നീതിയാകില്ല.

ടി.വി. തോമസിന്റെ ചിത്രത്തിന് ഒൻപതാം സ്ഥാനം നൽകിയെന്ന വിമർശനത്തിനൊപ്പം സമരനായകൻ സി.കെ. കുമാരപ്പണിക്കരുടെ ചിത്രത്തിന് എട്ടാം സ്ഥാനം നൽകിയതും സി.പി.ഐ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

വയലാർ സമരത്തിന്റെ നേതൃത്വനിരയിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച വ്യക്തിയായിരുന്നു സി.കെ. കുമാരപ്പണിക്കർ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബം പോലും സമരത്തിന്റെ പേരിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതികാരനടപടികൾ നേരിട്ടുവെന്നാണ് ചരിത്രരേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തറവാട് പട്ടാളക്കാർ തകർത്തതും സി.പി.ഐ നേതാക്കൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അത്തരമൊരു സമരനായകന്റെ ചിത്രം എട്ടാമതായി നൽകിയതിന്റെ യുക്തിയെന്തെന്നാണ് ടി.ജെ. ആഞ്ചലോസിന്റെ ചോദ്യം. എന്നാൽ ചിത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനക്രമം വ്യക്തികളുടെ ചരിത്രപ്രാധാന്യം നിർണയിക്കുന്നതിനുള്ള മാനദണ്ഡമല്ലെന്നാണ് തോമസ് ഐസക്കിന്റെ വിശദീകരണത്തിന്റെ കാതൽ. അറുപതോളം സമരനായകരുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അക്ഷരമാലാക്രമമാണ് പിന്തുടർന്നതെന്നും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരാളുടെ സംഭാവന ചെറുതാക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ഇവിടെ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം ഇതാണ്.. ഒരു ചരിത്രപ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ ചിത്രങ്ങൾ നൽകുമ്പോൾ അക്ഷരമാലാക്രമം മാത്രം മതിയോ? അതോ സമരത്തിലെ നേതൃത്വപരമായ പങ്കും ചരിത്രപരമായ സംഭാവനകളും പരിഗണിച്ച് പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ടോ? ചരിത്രരചനയിൽ ഈ രണ്ടു രീതികൾക്കും സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ ഏതു രീതി സ്വീകരിച്ചാലും അതിന്റെ മാനദണ്ഡം വായനക്കാർക്ക് വ്യക്തമാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം പ്രസാധകർക്കുണ്ട്.

പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിന്റെ എൺപതാം വാർഷികത്തോടനുബന്ധിച്ച് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്രത്യേക പതിപ്പ് ഒരു ചരിത്രരേഖയായാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന വിവരങ്ങൾക്കും വ്യക്തികൾക്കും ചിത്രങ്ങൾക്കും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്തവരുടെ പേരുകൾ, നേതൃത്വപരമായ സംഭാവനകൾ, രക്തസാക്ഷികളുടെ വിവരങ്ങൾ, സമരത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങൾ എന്നിവ സമഗ്രമായി രേഖപ്പെടുത്തുക എന്നത് ഇത്തരം പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായിരിക്കണം.

പുന്നപ്ര–വയലാർ ചരിത്രം പൂർണമായും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഒരു അധ്യായമല്ല. ഇനിയും ഗവേഷണവും ശേഖരണവും ആവശ്യമായ ഒട്ടേറെ മേഖലകൾ അതിലുണ്ട്.

അങ്ങനെയിരിക്കെ, ചരിത്രരേഖകളുടെ സമഗ്രതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ ആരോപണമായി മാത്രം തള്ളിക്കളയുന്നതും ശരിയല്ല. അതുപോലെ, ചിത്രങ്ങളുടെ സ്ഥാനക്രമം മാത്രം മുൻനിർത്തി ചരിത്രം വളച്ചൊടിച്ചുവെന്ന് അന്തിമവിധി കൽപ്പിക്കുന്നതും ഉചിതമല്ല.

ചരിത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലെ ചെറിയ പിഴവുകൾപോലും വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറുന്ന സാഹചര്യം ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ചരിത്രബോധത്തെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചോദ്യങ്ങളുയർത്തുന്നു.

സി.പി.ഐയുടെ വിമർശനത്തിൽ രാഷ്ട്രീയമായ താൽപ്പര്യങ്ങളുണ്ടാകാം. സി.പി.എമ്മിന്റെ വിശദീകരണത്തിലും സ്വന്തം ചരിത്രവായനയുണ്ടാകാം. പക്ഷേ രണ്ടുപാർട്ടികളുടെയും വാദങ്ങൾക്കപ്പുറം ചരിത്രവസ്തുതകൾക്ക് സ്ഥാനമുണ്ടാകണം.

ടി.വി. തോമസ് പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരത്തിലെ പ്രധാന നേതാവായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത അംഗീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം ഒന്നാം സ്ഥാനത്തോ ഒൻപതാം സ്ഥാനത്തോ നൽകേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അതുപോലെ സി.കെ. കുമാരപ്പണിക്കരുടെ ചരിത്രപ്രാധാന്യം അംഗീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം എട്ടാം സ്ഥാനത്തുനിന്ന് ഒന്നാം സ്ഥാനത്തേക്ക് മാറ്റേണ്ടതുമില്ല.

വ്യക്തികളുടെ ചിത്രങ്ങൾക്കപ്പുറം അവർ നിർവഹിച്ച ചരിത്രപരമായ പങ്കാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത്.

മറ്റൊരു പ്രധാന വസ്തുതയും മറക്കരുത്. പുന്നപ്ര–വയലാർ സമരകാലത്ത് ഇന്നത്തെ സി.പി.ഐയും സി.പി.എമ്മും വേർപിരിഞ്ഞ പാർട്ടികളായിരുന്നില്ല. ഒരേ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന നേതാക്കളും പ്രവർത്തകരുമാണ് ആ സമരത്തിൽ അണിനിരന്നത്. പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങൾ മാറി പാർട്ടികൾ വേർപിരിഞ്ഞതിന്റെ പേരിൽ പഴയ ചരിത്രവും വിഭജിക്കപ്പെടരുത്.ചരിത്രം ആരുടെയും സ്വകാര്യസ്വത്തല്ല. അതിനെ രാഷ്ട്രീയ സൗകര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് തിരുത്തിയെഴുതുന്നതും വ്യക്തികളുടെ സംഭാവനകൾക്ക് നിറംപിടിപ്പിക്കുകയോ മങ്ങലേൽപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതും ചരിത്രത്തോടുള്ള അനീതിയാണ്.