
അനുഭവങ്ങളുടെ കഠിനമായ അഗ്നിശുദ്ധിയിലൂടെ സ്വയം പ്രകാശമായി മാറിയൊരു സന്യാസ ജീവിതമാണ് പ്രദീപ് സ്വാമിയുടേത്. മൗനത്തിന്റെ വാത്മീകത്തിൽ നിന്ന് അദ്ധ്യാത്മികതയുടെ പുതിയൊരു അദ്ധ്യായം കുറിക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം. വലിയ മഠങ്ങളുടെയോ ആചാര്യന്മാരുടെയോ തണലില്ലാതെ, ഉള്ളിൽ നിറയുന്ന അദ്ധ്യാത്മിക ചിന്തകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അദ്ദേഹം സഞ്ചരിക്കുന്നു. കർമ്മയോഗത്തിന്റെ തീച്ചൂടിൽ സ്വയം എരിഞ്ഞുതീർന്ന്, കഠിനമായ പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ചാണ് അദ്ദേഹം ഈ ആത്മീയ പാതയിലെത്തിയത്. ഫലപ്രവചനങ്ങളോ
മന്ത്രവാദങ്ങളോ ഇല്ലാതെ, സ്വന്തം അദ്ധ്വാനവും മനസിന്റെ വിശുദ്ധിയും കൊണ്ട് അദ്ദേഹം സന്യാസത്തിന് പുതിയൊരു അർത്ഥം നൽകുന്നു. പ്രസംഗ പീഠങ്ങളിൽ വാഗ്ദാനങ്ങൾ ചൊരിയുന്നവരേക്കാൾ, ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അവരിലൊരാളായി നിന്ന് നന്മയുടെ വഴി കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്ന പ്രദീപ് സ്വാമിയുടെ ജീവിതം വേറിട്ടൊരു തീർത്ഥയാത്രയാണ്. ബാഹ്യമായ ആഡംബരങ്ങളേക്കാൾ ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധിയാണ് പ്രധാനമെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു ആ ജീവിതം...
കൈയിൽ ദണ്ഡില്ല. നീണ്ടുവളർന്ന ജഡകളില്ല. ആത്മീയ പ്രബോധനങ്ങളില്ല. ആത്മീയ ഗുരുവും ശിഷ്യരുമില്ല. അത്ഭുത സിദ്ധികളില്ല. പൂജയും കർമ്മങ്ങളുമില്ല. ഇന്നേവരെ ദക്ഷിണ വാങ്ങിയിട്ടില്ല. ഇനി വാങ്ങുകയുമില്ല. ആരെയും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. ആരിൽ നിന്നും ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. അന്നത്തിനുള്ള വകയ്ക്കായി സ്വയം അദ്ധ്വാനിക്കുന്നു. ഇത് അപൂർവമായൊരു ആത്മീയ ജീവിതം. പ്രദീപ് സ്വാമിയുടെ അഗ്നിശുദ്ധിയുള്ള ആത്മസന്ന്യാസം.
പ്രദീപ് സ്വാമിയെ തേടി അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാടായ കൊല്ലം വെളിയത്ത് എത്തിയാൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുക ഒരു സിമെന്റ് കടയാകും. സിമെന്റ് വില്പനയ്ക്കൊപ്പം നിർമ്മാണ സാമഗ്രികളും വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന കേന്ദ്രം. പകൽനേരം അവിടെ ജോലിക്കാർക്കിടയിലാണ് പ്രദീപ് സ്വാമി. പുറം കാഴ്ചയിൽ മറ്റ് സന്ന്യാസികളെപ്പോലെ അദ്ദേഹത്തിനുള്ളത് കാഷായ വസ്ത്രവും നീണ്ട താടിയും രുദ്രാക്ഷമാലയും മാത്രം. ജോലിക്കാർക്ക് അദ്ദേഹം നല്ല മുതലാളി.
പരിചയപ്പെടുമ്പോൾ ചിരിക്കുകയും ചിരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സ്വാമി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ നിറയെ നർമ്മമാണ്. ആ നർമ്മങ്ങൾക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥാന്വേഷണത്തിന്റെ ആഴമുണ്ട്. അദ്ദേഹം മറ്റാരെയും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. സ്വയം വിമലീകരിക്കാൻ മാത്രമാണ് ശ്രമം. സ്വന്തം മനസും ശരീരവും ശുദ്ധമായി സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് സന്ന്യാസം എന്നാണ് പ്രദീപ് സ്വാമിയുടെ വിശ്വാസം. അതുകൊണ്ട് ആരോടും വൈരാഗ്യവും ശത്രുതയുമില്ല. അദ്ധ്വാനവും കർമ്മവുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ധ്യാനം. അധ്വാനിച്ച് അദ്ദേഹം മനസിന് ശാന്തി സമ്മാനിക്കുന്നു.
സംസാരിച്ച് ഇരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ വേദാർത്ഥങ്ങൾ നിറയും. ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണങ്ങളും സത്യവും ദയയും നിറയും. പിന്നെ കണ്ണിൽ ബുദ്ധന്റെ തിളക്കത്തോടെ ജീവിതം അർത്ഥപൂർണമാക്കാനുള്ള വഴികളിലേക്ക് വാക്കുകൾ സഞ്ചരിക്കും. ആ വഴിയിൽ ബുദ്ധന്റെ പ്രബോധനങ്ങൾ കടന്നുവരും. ഗുരുവരുളുകൾ നിറയും. ശങ്കരന്റെ അദ്വൈതദർശനം പടരും.
ആ മഹാതത്വങ്ങൾക്ക് ജീവിതപരിസരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉദാഹരണങ്ങൾ നിരത്തും. അതിനിടയിൽ പ്രദീപ് സ്വാമി പറയും. ഞാൻ എത്രയോ ചെറിയവൻ, ഞാനൊരു പാമരൻ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് കടലോളം ആഴമുണ്ട്. പക്ഷെ അദ്ദേഹം പ്രഭാഷണങ്ങൾക്ക് പോകാറില്ല. വേദികളിൽ അധികം പ്രസംഗിക്കാറില്ല. ''എനിക്ക് ആരെയും പഠിപ്പിക്കാനാകില്ല. അതിനുള്ള ജ്ഞാനം എനിക്കില്ല. മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് എനിക്ക് പഠിക്കാനേയുള്ളു'' എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്.
ഒരു തഥാഗതൻ
ആരും വഴികാട്ടാതെ സ്വയം സത്യത്തെ കണ്ടെത്തിയ ഒരു തഥാഗതനാണ് പ്രദീപ് സ്വാമി. വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പഠിക്കാതെ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ ബൗദ്ധികമായി ഉയരുകയായിരുന്നു. അത്രത്തോളം തീക്ഷ്ണമായ അനുഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൂർവകാലം. സിദ്ധാർത്ഥ രാജകുമാരൻ ഒരുനാൾ സൗഭാഗ്യങ്ങളെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് തപസ് അനുഷ്ഠിച്ച് ജ്ഞാനോദയം ലഭിച്ചത് പോലെയാണ് പ്രദീപ് സ്വാമിയുടെ ജീവിതം. മദ്യപിച്ച് ലക്കുകെട്ട് അടിപിടിയുമായി നടന്നിരുന്ന പ്രദീപ് ഒരുനാൾ പെട്ടെന്ന് വഴിമാറി സഞ്ചരിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ ഒരുകാലത്ത് നെറ്റി ചുളിച്ച് നോക്കിയിരുന്ന പ്രദീപ് അങ്ങനെയാണ് പ്രദീപ് സ്വാമിയായി മാറിയത്.
പ്രദീപ് സ്വാമിയെ കേട്ടിരിക്കുമ്പോൾ മനസിൽ ബുദ്ധൻ തെളിയും. ബുദ്ധനെപ്പോലെ അദ്ദേഹം വാക്കുകളിലും പെരുമാറ്റത്തിലും മാത്രമല്ല ജീവിതത്തിലാകെ മിതത്വവും ശാന്തതയും ക്ഷമയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. ഉള്ളിൽ എന്നോ ബുദ്ധൻ കടന്നുകൂടിയതുകൊണ്ടാകാം ഒരുനാൾ അദ്ദേഹം ലൗകിക ചിന്തകൾ പലതും ഉപേക്ഷിച്ച് പെട്ടെന്ന് മുനിതുല്യമായ ജീവിതം ആരംഭിച്ചത്. ജീവിതം ഒരു തീർത്ഥയാത്രയാക്കിയത്. പ്രദീപ് സ്വാമി ഒരു വാതിലാണ് നമ്മളെ ബുദ്ധനിലേക്കും ശങ്കരാചാര്യരിലേക്കും ഗുരുദേവനിലേക്കും നയിക്കുന്ന വാതിൽ.
വിശപ്പായിരുന്നു പ്രശ്നം
വെളിയം പടിഞ്ഞാറ്റിൻകരയിൽ കൈത്തറി തൊഴിലാളിയായ തുളസീധരന്റെയും പോരുവഴി കുടുംബാംഗം ദേവയാനിയുടെയും നാല് മക്കളിൽ മൂന്നാമനായാണ് പ്രദീപ് സ്വാമിയുടെ ജനനം. അച്ഛന്റെ കച്ചവടമൊക്കെ തകർന്നതോടെ വീട്ടിൽ ദാരിദ്ര്യമായി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്കൂളിൽ പോയെങ്കിലും പ്രദീപ് ക്ലാസിൽ കയറിയില്ല. സ്കൂളിലെ പാചകപ്പുരയിൽ ഗോതമ്പിന്റെയും ചോളത്തിന്റെയും പാചകവും വിളമ്പലും ഏറ്റെടുത്തു. പാചകത്തിന് സഹായിച്ച് രാത്രിയിൽ കഴിക്കാനുള്ളത് കൂടി സംഘടിപ്പിക്കണമെന്നത് മാത്രമായിരുന്നു സ്കൂളിൽ പോകുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യം.
ധരിക്കാൻ നല്ല വസ്ത്രങ്ങളില്ലായിരുന്നു. നല്ല ഉടുപ്പ് വാങ്ങാൻ നാലാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഇലിമ്പിക്ക കച്ചവടം തുടങ്ങി. അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പുതിയ സ്കൂളിൽ ചേർത്തെങ്കിലും പോയില്ല. പിന്നെ ചായക്കടയിൽ നിന്നു. ആറ്റിലെ മണൽ വാരൻ പോയി. പാൽ സൊസൈറ്റിയിൽ നിന്ന് പാൽ വാങ്ങി സൈക്കിളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന് വിറ്റു. വണ്ടി കച്ചവടം നടത്തി. ഓട്ടോറിക്ഷ ഓടി.
തമിഴ്നാട്ടിൽ പോയി കരിമ്പെടുത്ത് ഉത്സവപ്പറമ്പുകളിൽ കൊണ്ടുപോയി വിറ്റു. ഈറോഡിൽ നിന്ന് തുണിയെടുത്ത് വീടുകൾ കയറിയിറങ്ങി കച്ചവടം നടത്തി. ഇടയ്ക്ക് ടൈൽസ് പാകുന്ന പണിക്ക് പോയി. പെയിന്റിംഗ്, ലോഡിംഗ്, എന്നിവയ്ക്ക് പുറമേ മീൻ കച്ചവടം നടത്തി. നാട്ടിൽ നിന്ന് ചക്കയും മാങ്ങയും തമിഴ്നാട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി വിറ്റു. ഇങ്ങനെ പല തൊഴിലുകൾ ചെയ്തെങ്കിലും പണമൊന്നും കരുതി വച്ചില്ല. എല്ലാ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിച്ചും മദ്യപിച്ചും തീർത്തു. പക്ഷെ കൂലിപ്പണിയിലും കച്ചവടത്തിലും സൗഹൃദത്തിലും ആരെയും വഞ്ചിച്ചില്ല.
ആ മുറിവ്
2011ൽ അന്ന് പ്രദീപിന് 37 വയസ്. പതിവ് പോലെ സന്ധ്യയ്ക്ക് ബാറിൽപോയി. ഇടയ്ക്കിടെ താൻ മദ്യം വാങ്ങി നൽകാറുള്ള സുഹൃത്ത് അവിടെയിരുന്ന് മദ്യപിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്രദീപിനെ കണ്ടതോടെ പതിവിന് വിരുദ്ധമായി അയാൾ കാർക്കിച്ച് തുപ്പി. അത് മനസ് നോവിച്ചെങ്കിലും പ്രതികരിച്ചില്ല. സ്വന്തം സ്റ്റൈലിൽ രണ്ട് കൈകളിലും ഗ്ലാസെടുത്ത്, രണ്ടിലും അറുപത് വീതം നിറച്ച് സോഡ ഒഴിച്ച് കുടിച്ചു തുടങ്ങി. കുടിച്ച്, കുടിച്ച് ലക്ക് പോയി. ഒടുവിൽ ബാറിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനിടെ സ്കൂട്ടറിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടമായി റോഡിൽ വീണ് തലയ്ക്ക് പരിക്കേറ്റു.
പ്രദീപിനൊപ്പം മദ്യപിച്ചിട്ടുള്ള പലരും അതുവഴി കടന്നുപോയി. റോഡിൽ കിടന്ന് പ്രദീപ് സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചിട്ടും ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. ഒടുവിൽ എങ്ങനെയോ എഴുന്നേറ്റ് നടന്ന് വീട്ടിലെത്തി. തലയിലെ മുറിവ് തുന്നൽ ഇടേണ്ടത് ആയിരുന്നെങ്കിലും ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോയില്ല. മരുന്നും വച്ചില്ല. രണ്ട് ദിവസം വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയില്ല. ഒന്നും കഴിച്ചതുമില്ല.
മൂന്നാം ദിവസം രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് കുളിച്ചു. എന്നിട്ട് ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു. ''എല്ലാം മാറിയടി.'' നല്ല ഷർട്ടൊക്കെ ധരിച്ച് ബാറിൽ പോയി സുഹൃത്തുക്കളെയൊക്കെ കണ്ടു. പക്ഷെ മദ്യപിച്ചില്ല. അവിടെ നിന്ന് സുഹൃത്തായ അപ്പിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ''അളിയാ എനിക്കൊരു ഡീസൽ വണ്ടി വേണം.'' എന്ന് പറഞ്ഞു. അളിയാ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരെണ്ണം എടുത്തോളാൻ അപ്പിയുടെ മറുപടി.
ജനകീയ ഓട്ടോക്കാരൻ
കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പതിനൊന്ന് രൂപ കൈനീട്ടമായി നൽകി അപ്പിയുടെ വീട്ടിലെ ഷെഡിൽ കിടന്ന ഓട്ടോറിക്ഷ എടുത്ത് നേരെ വീട്ടിലെത്തി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിക്കാരനായത് കൊണ്ട് പ്രദീപിന് അന്ന് ജ്യോതിഷത്തിൽ വിശ്വാസം ഇല്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഭാര്യ ജോത്സ്യനടുത്ത് പോയപ്പോൾ മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് വണ്ടി എടുത്താൽ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ മൂന്നാം നാൾ ക്ഷേത്രത്തിൽപോയ ശേഷം ഓട്ടം തുടങ്ങി.
വെളിയം നെടുമൺകാവ് റോഡിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. കൊച്ചുകുട്ടികൾക്ക് എസ്.ടി നൽകിയും പ്രായമുള്ളവരിൽ നിന്ന് കൂലി കുറച്ച് വാങ്ങിയും ജനകീയ ഓട്ടോ ഡ്രൈവറായി. അതിനിടയിൽ സുഹൃത്തുക്കൾ മദ്യപിക്കാൻ വിളിക്കുമായിരുന്നെങ്കിലും പോകില്ലായിരുന്നു.
അങ്ങനെയിരിക്കെ സുഹൃത്തിന്റെ കടമുറി വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത് സിമന്റ് കച്ചവടം തുടങ്ങി. ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ സിമന്റ് ചാക്കുകൾ വിതരണം ചെയ്തു. സ്വന്തമായാണ് സിമന്റ് ചാക്കുകൾ കയറ്റുകയും ഇറക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നത്. പിന്നീട് ആ കടമുറി വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി. അവിടെ ഇപ്പോഴും സിമന്റ് കച്ചവടവും നിർമ്മാണ ഉപകരണങ്ങൾ വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന കേന്ദ്രവും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ആത്മസന്യാസത്തിലേക്ക്
കഠിനമായി ജോലി ചെയ്തതിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ രാത്രി ഉറങ്ങുമ്പോഴും പ്രദീപിന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ നല്ല തേജസുള്ള കാഷായ വസ്ത്രധാരി ഇടയ്ക്കിടെ നിറയുമായിരുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം വണ്ടിയിൽ ഓട്ടം പോകുമ്പോൾ വഴിയിൽ കാഷായ വസ്ത്രധാരിയായ ഒരാളെ കണ്ടു. അയാൾക്ക് തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ സന്ന്യാസിയുടെ രൂപം. പ്രദീപ് അന്ന് കാഷായ വസ്ത്രം ധരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പ്രദീപിന്റെ അഭ്യർത്ഥന പ്രകാരം ജ്യേഷ്ഠ തുല്യനായ പ്രമുഖ അഭിഭാഷകൻ അഡ്വ. വെളിയം രാജീവ് കാഷായവസ്ത്രം എടുത്ത് നൽകി. അങ്ങനെ പ്രദീപ് കാഷായ വസ്ത്രം സ്വീകരിച്ച് പ്രദീപ് സ്വാമിയായി.
കാഷായ വസ്ത്രം ധരിച്ച് ഓട്ടോ ഓടിക്കുന്നത് കണ്ട് പലരും കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. പക്ഷെ പ്രദീപ് സ്വാമി പ്രതികരിച്ചില്ല. എല്ലാ ദിവസവും പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി. പിന്നെ യോഗ ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ പ്രാർത്ഥനയും യോഗയും കഴിഞ്ഞ് രാവിലെ ജിമ്മിലും പോകും. അതുകഴിഞ്ഞ് ദിവസം 16 മണിക്കൂറോളം ജോലി ചെയ്യും. പ്രദീപ് സ്വാമിക്ക് ജാതിയും മതവുമില്ല.
ഇടയ്ക്കിടെ ശിവഗിരിയിൽ പോകും. ശിവനാണ് ഇഷ്ടദൈവം. രുചിയോട് തീരെ പ്രിയമില്ല. ആരോഗ്യത്തിന് ആവശ്യമായ അളവിൽ സസ്യാഹാരമേ കഴിക്കാറുള്ളു. അതും രണ്ടുനേരം മാത്രം. ക്ഷേത്രങ്ങൾ തോറുമുള്ള തീർത്ഥാടനത്തിന് പോകാറില്ല. എന്നാൽ കുടുംബ ക്ഷേത്രമായ വെളിയം ശ്രീബാലഭദ്രാദേവീ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമാണ്.
യോഗാഭ്യാസി
വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന യോഗാഭ്യാസി കൂടിയാണ് പ്രദീപ് സ്വാമി. യോഗയിലും അദ്ദേഹത്തിന് ഗുരുവില്ല. പക്ഷെ യോഗ ആഴത്തിൽ പരിശീലിച്ചവർക്ക് മാത്രം സാദ്ധ്യമാകുന്ന പല ആസനങ്ങളും പ്രദീപ് സ്വാമി ചെയ്യും. തന്റെ കരുത്ത് യോഗ ആണെന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം. കുട്ടികളടക്കം ലഹരിപദാർത്ഥങ്ങൾക്ക് അടിമപ്പെടുന്ന കാലത്ത് യോഗപരിശീലനം പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.
സ്വപ്നം ദേവാരണ്യം
പ്രദീപ് സ്വാമിക്ക് ഒരു സ്വപ്നമുണ്ട്. ദേവാരണ്യം എന്ന ആശ്രമം. അവിടെ ഭക്തരുണ്ടാകില്ല. നിറയെ പുസ്തകങ്ങളും പൂക്കളും ചെടികളും നിറഞ്ഞൊരു ആശ്രമം. ആത്മീയതയും സാഹിത്യവും ചർച്ച ചെയ്യുന്ന ഒരിടം.
അവിടെ മനുഷ്യ നന്മയ്ക്കുള്ള സംവാദങ്ങൾ നടക്കണം. ഗുരുദേവൻ പറഞ്ഞത് പോലെ വാദിക്കാനും ജയിക്കാനുമല്ല. മനുഷ്യ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ആശയങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്ന സംവാദം. ആ സംവാദങ്ങളിൽ നിന്ന് തനിക്കും പലതും പഠിക്കണം. ഒരാഗ്രഹം കൂടിയുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്. നന്മ പൂക്കുന്ന ദേവാരണ്യത്തിൽ തപസ് ചെയ്യണം. ബ്രഹ്മത്തെ അറിയണം. ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിക്കണം.
|
അപ്ഡേറ്റായിരിക്കാം ദിവസവും
ഒരു ദിവസത്തെ പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഇൻബോക്സിൽ |