ഓട്ടിസം: തിരിച്ചറിയാം, ചേർത്തുനിർത്താം; സൃഷ്ടിക്കാം ഒരു പുതിയ ലോകം

ക്ലിനിക്കിലെ തിരക്കിനിടയിലേക്കാണ് പത്തു വയസ്സുകാരനായ ആ മകൻ കടന്നുവന്നത്. കൂടെ അച്ഛനും അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും മാത്രം. അമ്മ വിദേശത്ത് ജോലിയിലാണ്. "ഡോക്ടറെ, ഇവൻ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല, പേര് വിളിച്ചാൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, എപ്പോഴും വാശിയിലാണ്..." ആ അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ ആശങ്കയും നിസ്സഹായതയും നിഴലിച്ചിരുന്നു. ഓട്ടിസം ബാധിച്ച കുട്ടികളുടെ മാതാപിതാക്കൾ പൊതുവായി പങ്കുവെക്കാറുള്ള അതേ സങ്കടങ്ങൾ.

അവൻ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ അവൻ കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്റെ കൺസൾട്ടിംഗ് റൂമിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ചിന്തകൾ എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ആലോചിച്ചു. "എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആർക്കും കഴിയുന്നില്ലല്ലോ" എന്ന ആത്മഗതം അവന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ഡോക്ടർ എന്ന നിലയിൽ, ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുള്ളത് മറ്റൊന്നാണ്. ഈ കുട്ടികൾക്ക് നമ്മോട് പറയാനുള്ളത് അവരുടെ വാക്കുകളിലല്ല, മറിച്ച് പെരുമാറ്റങ്ങളിലാണ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. "ഞാൻ ഇങ്ങനെയാണ്, എന്നെ ഇങ്ങനെയങ്ങ് അംഗീകരിക്കൂ" എന്ന് അവർ നിശബ്ദമായി വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ലോകം നമ്മുടേതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് കരുതി അത് തെറ്റാണെന്ന് വിധിയെഴുതാൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല. അവർക്ക് വേണ്ടത് സഹതാപമല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ പരിമിതികളെയും കഴിവുകളെയും ഒരേപോലെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഒരു സാമീപ്യമാണ്.

ഓട്ടിസം ഒരു രോഗമല്ല, അതൊരു സവിശേഷതയാണ് നാം ആദ്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യം, ഓട്ടിസം എന്നത് ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കേണ്ട ഒരു അസുഖമല്ല എന്നതാണ്. അത് മസ്തിഷ്കത്തിന്റെ സവിശേഷമായ ഒരു പ്രവർത്തന രീതിയാണ്. അവരുടെ ലോകം: അവർക്ക് അവരുടേതായ ചിന്താരീതികളും പെരുമാറ്റ ശൈലികളുമുണ്ട്. അത് തെറ്റാണെന്ന് കരുതി നമ്മുടെ 'ശരികളിലേക്ക്' അവരെ നിർബന്ധിച്ച് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ തെറ്റുപറ്റുന്നത്.

വികാരങ്ങൾ: ഒരു കുട്ടി പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന വികാരത്തിന് പിന്നിലെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാതെ അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് അവരുടെ വളർച്ചയെ തടസ്സപ്പെടുത്തും. ആശയവിനിമയം: അവർ കണ്ണിൽ നോക്കി സംസാരിക്കുന്നില്ല എന്നതോ, വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല എന്നതോ അവർക്ക് നമ്മോട് ഒന്നും പറയാനില്ല എന്നർത്ഥമല്ല. അവരുടെ മൗനത്തിനും ഒരു ഭാഷയുണ്ട്.

മാതാപിതാക്കൾക്കും സമൂഹത്തിനും ശ്രദ്ധിക്കാൻ ചില കാര്യങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ പ്രത്യേകതകൾ മനസ്സിലാക്കി അവരെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ജീവിതശൈലിയുടെ ഭാഗമാക്കാം:

അവരുടെ ഉയരത്തിലേക്ക് താഴുക: കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ഇതിനായി മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നോ അവർക്കൊപ്പം കുനിഞ്ഞുനിന്നോ സംസാരിക്കുന്നത് അവരിൽ സുരക്ഷിതബോധം ഉണ്ടാക്കും.

അവരുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ പങ്കാളിയാവുക: കുട്ടി എന്താണോ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്, അതിൽ ആദ്യം നിങ്ങൾ പങ്കുചേരുക. അതിനുശേഷം സാവധാനം അവരെ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കാം.

ശബ്ദങ്ങളും ആംഗ്യങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കുക: അവർ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഓരോ ശബ്ദത്തിനും ചലനത്തിനും ഒരു അർത്ഥമുണ്ടാകും. അത് തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ആശയവിനിമയം എളുപ്പമാക്കും.

പ്രോത്സാഹനം നൽകുക: കുട്ടി ചെയ്യുന്ന ചെറിയ നല്ല കാര്യങ്ങൾ പോലും സന്തോഷത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും അഭിനന്ദിക്കുക. കൈയടിച്ചും പുഞ്ചിരിച്ചും അവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കും.

തെറാപ്പി ഒരു ജീവിതരീതിയാക്കുക: തെറാപ്പി സെന്ററുകളിൽ ചെലവഴിക്കുന്ന നിശ്ചിത സമയങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങേണ്ട ഒന്നല്ല ഇത്. വീട്ടിലെ ഓരോ നിമിഷവും അവരുടെ പ്രത്യേകതകൾക്കനുസരിച്ചുള്ള ഇടപെടലുകൾ നടത്തുക എന്നതാണ് പ്രധാനം.

അനാവശ്യ ചർച്ചകൾ ഒഴിവാക്കുക: കുട്ടിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവരുടെ കുറവുകളെക്കുറിച്ചോ പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചോ മറ്റുള്ളവരുമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് ഒഴിവാക്കുക. അവർക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുമെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.

നമ്മൾ തെളിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ അവരെ നടത്തിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അവർക്കായി അവരുടേതായ ഒരു വഴി വെട്ടിത്തെളിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. സമൂഹത്തിന്റെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കും പരിഹാസങ്ങൾക്കും വഴങ്ങിക്കൊടുക്കാതെ, നമ്മുടെ മക്കൾക്കായി സ്നേഹവും കരുതലുമുള്ള ഒരു ലോകം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ നമുക്ക് കൈകോർക്കാം. അത് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ഡോ. കാർത്തിക ഐ.കെ
പീഡിയാട്രിക് ന്യൂറോളജിസ്റ്റ്, ആസ്റ്റർ മിംസ് കണ്ണൂർ