
ലീഡ്
കേരളസമൂഹം വല്ലാതെ മാറി , പ്രത്യേകിച്ച് മദ്ധ്യവർഗ മലയാളി. പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളിൽനിന്നെല്ലാം അയാൾ കുടിയിറങ്ങി. ആരോഗ്യം മുതൽ അതിജീവനത്തിനുവരെ ഇപ്പോൾ സ്വകാര്യമേഖലയെയാണ് അയാൾ ആശ്രയിക്കുന്നത്. അയാളുടെ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തി വോട്ടിംഗിൽ പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,പഴയ 'കാമധേനു രാഷ്ട്രീയത്തെ' പുച്ഛത്തോടെ വീക്ഷിക്കുന്നു, --നവംബർ ഒന്നിന് എഴുപത് വയസിലെത്തുന്ന കേരളത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത്.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ഏഴു പതിറ്റാണ്ട് ഒരു സമൂഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളരെ ചെറിയ കാലയളവാണെങ്കിലും ജനങ്ങളുടെലോകവീക്ഷണത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും സമൂലമാറ്റം കൊണ്ടുവരാൻ അത് പര്യാപ്തമാണ്. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല, എല്ലാ സമൂഹങ്ങളും കാലാന്തരത്തിൽ, സ്വന്തംവേരുകളിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു. പഴയ തീരങ്ങൾ വിട്ടൊഴിഞ്ഞ് പുതുതീരങ്ങൾതേടുന്നു. ഓരോ തലമുറയും ഒരു പ്രത്യേക ജനതയാണ്. ഇതിന്റെ ഉത്തമോദാഹരണമാണ് കേരളം.
നവോത്ഥാന കേരളം
പരശുരാമൻ മഴു എറിഞ്ഞ് സൃഷ്ടിച്ചതോ, 1956 നവംബർ 1ന് പിറവി കൊണ്ടതോ അല്ലകേരളം. എണ്ണമറ്റ ആശയങ്ങളുടെയും ഭാവിയെ ദീർഘവീക്ഷണം ചെയ്ത അനേകം മനീഷികളുടെയും ചിന്തയിൽ നിന്നുയിർകൊണ്ടതാണ് അത്. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൽ തുടങ്ങി ചട്ടമ്പിസ്വാമിയിലേക്കും അയ്യങ്കാളിയിലേക്കും ക്രിസ്ത്യൻ മിഷണറിമാരിലേക്കുമൊക്കെ അത് നീണ്ടുപോകുന്നു. ഗുരുവിലേക്കു വന്നാൽ, അദ്ദേഹം ആത്മീയതയെയും ഭൗതികതയെയും വിളക്കിച്ചേർത്ത് മലയാളിയെ കാണുന്ന വഴിപോകാതെ പുത്തൻ വഴിയൊരുക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. സത്യത്തിനും കളവിനുമിടയിൽ മദ്ധ്യപാതയില്ലെന്ന് ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി. ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു, ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ജാതി/മതനിരപേക്ഷതയുടെയും സാമൂഹികനീതിയുടെയും വിത്തുകൾ പാകി.
സംസ്കാരവും രാഷ്ട്രീയവും പരസ്പരപൂരകങ്ങളായി നിന്ന നാളുകൾ. എഴുത്തുകാരും കലാകാരന്മാരും മാദ്ധ്യമങ്ങളും പുരോഗമന ചിന്തയുടെയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും പ്രചാരകരായി. ആശാൻ ഉപേക്ഷിതരുടെ കവിയായതും ദുരവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും ഞെട്ടറ്റുവീണ പൂക്കളെക്കുറിച്ചും വേപഥു കൊണ്ടതും ഓർക്കുക.
'നിങ്ങളിന്നൂന്നിനിൽക്കും
കാലിന്നടിയിലുമസ്വസ്ഥതയുടെ
കോലാഹലങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നു."
അദ്ദേഹം എഴുതി. മറ്റു പലരും ഈ പാരമ്പര്യത്തെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയി. അധികാരികളോട് സത്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു,ചോദ്യങ്ങൾചോദിച്ചു. ഒഞ്ചിയം രക്തസാക്ഷികളെ മുൻനിറുത്തി ഇടശ്ശേരിചോദിച്ചത് ഓർമ്മയില്ലേ?
'എന്തിനുവേണ്ടി വരിച്ചൂ
നിങ്ങളനശ്വരരേ കൊടുംമൃത്യൂ?"
ഇത്തരംചോദ്യങ്ങളിലൂടെ അവർ ഗുരുവും കൂട്ടരും ഉഴുതുമറിച്ച കന്നിമണ്ണിൽ പുരോഗമന ചിന്തകൾ നട്ടുവളർത്തി. ഒടുവിൽ അത് അധികാരത്തിന്റെയും ജാതി കുറുമ്പിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായിരുന്ന ഫ്യൂഡൽ മാടമ്പിമാർക്കെതിരായ കൊടുങ്കാറ്റായി പരിണമിച്ചു. അശരണർക്ക്, ആശയും അത്താണിയുമായികേരളം രൂപപ്പെട്ടത് ഈവിധമാണ്.
ഇതിന്റെ പ്രായോഗികവത്കരണത്തിനായിരുന്നു കടന്നുപോയ 70 വർഷത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ (ഏതാണ്ട് എൺപതുകൾവരെ) നാം ശ്രമിച്ചത്. അക്കാലത്ത്, മലയാളികൾ പ്രചാരണത്തേക്കാൾ (propaganda ) വാക്കുകളെ വിശ്വസിച്ചു, അനീതികൾക്കെതിരെ കലഹിച്ചു,അനാചാരങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചു, പലരും യുക്തിവാദികളും വിഗ്രഹഭഞ്ജകരും, കുത്തിപ്പഴുപ്പിക്കാതെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരുമായി കമ്മ്യൂണിസത്തിന്റെ ശുദ്ധ നൈതികതയോട് പരപ്രേരണയില്ലാതെ ആകൃഷ്ടരായി. മലയാളി ഒരുകാൽ സോഷ്യലിസത്തിലും മറുകാൽ കേരളക്കരയിലും ചവിട്ടിനിന്ന നാളുകൾ. വികസനം അയാൾക്ക് ചെറിയ ചെറിയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയായിരുന്നു. ഒരു തുണ്ട് ഭൂമി, പൊതുനിരത്തുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാനും ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കാനും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും സർക്കാർ സർവീസിൽജോലി ചെയ്യാനും ജാതിക്കതീതമായി പൗരനും മനുഷ്യനുമായി ജീവിക്കാനുമുള്ള അവകാശം.
ഇത് രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഭരണത്തിലും നിഴലിച്ചു. ജാതിയും മതവും മനുഷ്യനെ അകറ്റിയിരുന്നതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് അവയ്ക്കതീതമായി എല്ലാവരെയും ഒരുമിപ്പിക്കാനായിരുന്നു ശ്രമം. എല്ലാം 'പൊതു"വായി: പൊതുനിരത്തുകൾ, പൊതുവിദ്യാലയങ്ങൾ, പൊതുജനാരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങൾ, പൊതുവിതരണകേന്ദ്രങ്ങൾ, പൊതുവേദികൾ, പൊതുഗതാഗതം, പൊതുമണ്ഡലം . . . സാമ്പത്തികാഭിവൃദ്ധിയെയും മാനവവിഭവശേഷിയെയും വിളക്കിച്ചേർക്കാനായിരുന്നു വികസനം ലക്ഷ്യമിട്ടത്. ഭൂപരിഷ്കരണവും വിദ്യാഭ്യാസ നവീകരണവും ഭരണപരിഷ്കാരവും തൊഴിലാളി സംരക്ഷണവുമൊക്കെ ഇതിന്റെ ഭാഗമായി. രാഷ്ട്രീയവും ഭരണവും 'കുഞ്ഞുകാര്യങ്ങളുടെ ഒടേതമ്പുരാന്മാരായി", പൊതുജനക്ഷേമത്തിനായി വർത്തിച്ചു. ഒരുതരം 'കാമധേനു രാഷ്ട്രീയം". ഇതിന്റെ അമരത്ത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരായിരുന്നെങ്കിലും, കോൺഗ്രസുകാർക്കും ഇതേ പാത പിന്തുടരേണ്ടി വന്നു.
മറുവശത്ത്,അപവാദങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചാൽ, രാഷ്ട്രീയസമൂഹം ജനങ്ങളുമായിചേർന്നുനിന്നു. സുതാര്യതയ്ക്കും രാഷ്ട്രീയസംശുദ്ധിക്കും വിലകല്പിച്ചു. രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് 'ഉളുപ്പ് " ഉണ്ടായിരുന്ന, അവർ പൊതുസമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ ശിരോകവചങ്ങളില്ലാതെ നിന്ന, രാഷ്ട്രീയ ധാർമ്മികതയ്ക്ക് ഇന്നുള്ളതിനേക്കാൾ വിപണനമൂല്യമുണ്ടായിരുന്ന കാലം. അന്നും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ രാഷ്ട്രീയത്തിനായിരുന്നു മുൻതൂക്കമുണ്ടായിരുന്നതെങ്കിലും ആശയങ്ങളും നിലപാടുകളും ധാർമ്മികതയും, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും, അവയെ സമ്പന്നമാക്കിയിരുന്നു.അമേരിക്കയിലെ ഐസൻഹോവർ കാലഘട്ടത്തെ (1953-1961) 'ഗ്രേറ്റ് സെലിബ്രേഷൻ" എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഈ കാലഘട്ടത്തെ 'കേരളമാതൃക" യായി പലരും കണ്ടു.
മാറുന്ന സമൂഹം, മാറുന്ന രാഷ്ട്രീയം
എൺപതുകളോടെ സ്ഥിതി മാറി. സാമ്പത്തികവിളർച്ചയും ഉത്പാദന മുരടിപ്പും നവലിബറൽ ആശയങ്ങളുംചേർന്നപ്പോൾ 'കേരളമാതൃക"യുടെ കാലിടറാൻ തുടങ്ങി. ഇതിനിടയിൽ,കേരളക്കരയിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന കാൽ മലയാളി മെല്ലെ പൊന്തിച്ച് പുറംരാജ്യങ്ങളിൽ ഉറപ്പിച്ചു, ഉപജീവനത്തിനായി. ഇപ്പോൾ അയാൾ നാടും കൂടും വിട്ട് കുടിയേറ്റക്കാരനായിരിക്കുന്നു.അപ്പുറത്ത്,സോഷ്യലിസത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന മറ്റേ കാൽ ഇടതുപക്ഷം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പാർട്ടികൾ സാവധാനം മുതലാളിത്തത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചുനിറുത്തി.
'തൊയിലാള്വേക്ക്വേണ്ടി സിന്ദാബാദ് വിളിച്ചിട്ടാന്റെ നടു ഇങ്ങനെ വളഞ്ഞുപോയത്. ന്നിട്ട് എനിക്കിപ്പോ സഹായത്തിന് ഒരാളെവേണമെന്ന് വന്നപ്പോ ഒരു തൊയിലാളീം തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നില്ല. എങ്ങനെയാനോക്കാ? ഓലെല്ലാം മൊയ ്ലാളിമാരായില്ലേ?" എന്ന് എം. മുകുന്ദൻചോദിക്കുന്നത് അന്വർത്ഥമാണ് (നിങ്ങൾ). ഇപ്പോൾ ആൾക്കാരെ കുത്തിപ്പഴുപ്പിച്ച് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരാക്കുന്നതാണ് രീതി. മറ്റു പാർട്ടിക്കാർക്ക് കുത്തിപ്പഴുപ്പിക്കാനും ആളെ കിട്ടുന്നില്ല. 'ഇടതുപക്ഷം" വലത്തുനിന്ന് ഇടത്തേക്ക് കണ്ണെറിഞ്ഞ് തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത പ്രതിബദ്ധത വെളിവാക്കുന്നു.കോൺഗ്രസിന് പ്രത്യയശാസ്ത്ര നാട്യം പണ്ടേ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ബി.ജെ.പി ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ കാര്യം പറയേണ്ടതുമില്ല.
രാഷ്ട്രീയത്തിൽ രാഷ്ട്രീയം കുറഞ്ഞു, അഴിമതിയും അധികാര കൊതിയും അഹന്തയും കൂടി. അത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയമായി. സ്വയംവരത്തിന് രാജാക്കന്മാർ എത്തുംപോലെ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുക്കുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയക്കാർ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി, വെളുക്കെ ചിരിച്ച് ജനങ്ങളെ സമീപിക്കുന്നു. അവരുടെവോട്ടും സമ്പന്നരുടെ നോട്ടും നേടി ജനപ്രതിനിധികൾ ആകുന്നു. എന്നാൽ ജനങ്ങളുടെ താത്പര്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുമില്ല. ഇതിന് അപവാദങ്ങൾ ഇല്ലെന്നല്ല , പക്ഷേ അത് അപവാദങ്ങൾ ആവുന്നു എന്നതാണ് പ്രശ്നം. ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊന്ന്,പഴയ ഇരുധ്രൂവരാഷ്ട്രീയം മൂന്നു മുന്നണികൾ തമ്മിലുള്ള ബലാബലമായി പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
കേരളസമൂഹവും വല്ലാതെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് മദ്ധ്യവർഗ മലയാളി. പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളിൽനിന്നെല്ലാം അയാൾ കുടിയിറങ്ങി കഴിഞ്ഞു. ആരോഗ്യം മുതൽ അതിജീവനത്തിനുവരെ ഇപ്പോൾ സ്വകാര്യമേഖലയെയാണ് അയാൾ ആശ്രയിക്കുന്നത്. അയാളുടെ രാഷ്ട്രീയപ്രവൃത്തി വോട്ടിംഗിൽ പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പഴയ 'കാമധേനു രാഷ്ട്രീയത്തെ" പുച്ഛത്തോടെ വീക്ഷിക്കുന്നു. വികസന സങ്കല്പനം ചെറിയകാര്യങ്ങളെയല്ല, വലിയകാര്യങ്ങളെ ഉപഭോക്തൃസംസ്കാരം, റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ്, ആഡംബരം, വൻകിട വ്യവസായങ്ങൾ വട്ടം ചുറ്റിനിൽക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യവത്കരിക്കപ്പെട്ട മദ്ധ്യവർഗമാണ്കേരളത്തിലേത് .
പേരിലെ സമാനതയല്ലാതെ, 1956ലെയും ഇന്നത്തെയുംകേരളം തമ്മിൽ യാതൊരു സാമ്യവുമില്ല. ഇക്കാലയളവിൽകേരളം മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടുംപോയി. ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് പലമേഖലകളിലും നാം മുന്നേറി, വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും മുതൽ കലാസാംസ്കാരികരംഗങ്ങളിൽ വരെ. എന്നാൽ മറുവശത്ത്, വിപണിയും ഭരണകൂടവും ഉപേക്ഷിച്ച പരശതം മനുഷ്യർ അവശേഷിക്കുന്നു. ജാതിമത ചിന്തകൾ തിരികെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സമ്പന്നതയുടെ നടുവിലും സന്തോഷമല്ല , പിരിമുറക്കമാണ് മലയാളിക്ക്. അയാൾ ചിരിക്കാൻ മറന്നിരിക്കുന്നു. പാരിസ്ഥിതികപ്രശ്നങ്ങൾ, തൊഴിലില്ലായ്മ, പുതുതലമുറ വികസനപ്രതിസന്ധികൾ, രാഷ്ട്രീയജീർണത തുടങ്ങി ഒട്ടനവധി സമസ്യകൾവേറെയും. ഒന്നുകിൽ ഇത്ലോകം മുഴുവൻനേരിടുന്ന പ്രശ്നമാണെന്നു കണ്ട് നമുക്ക് ആശ്വസിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ, തുടക്കത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ, കാണുന്ന വഴിപോകാതെ പുത്തൻ വഴിയൊരുക്കി പ്രശ്നത്തെനേരിടാം. രണ്ടാമത്തേതാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെങ്കിൽ, നാം സ്വയം നവീകരിക്കുകയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കട്ടും കരടും കളഞ്ഞ് അതിന്റെ പുരോഗമനഭാവത്തെ വീണ്ടെടുക്കുകയും വേണം.
|
അപ്ഡേറ്റായിരിക്കാം ദിവസവും
ഒരു ദിവസത്തെ പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ഇൻബോക്സിൽ |