നമ്മൾ സ്‌നേഹമാണ്, സ്‌നേഹസ്വരൂപമാണ്

ഈ​ ​ലോ​ക​ത്ത് ​മ​നു​ഷ്യ​ൻ​ ​ഏ​റ്റ​വു​മ​ധി​കം​ ​കൊ​തി​ക്കു​ന്ന​ത് ​സ്‌​നേ​ഹ​മാ​ണ്.​ ​അ​വ​ൻ​ ​സു​ഹൃ​ത്തു​ക്ക​ളെ​ ​തേ​ടു​ന്ന​തും​ ​വി​വാ​ഹം​ ​ക​ഴി​ക്കു​ന്ന​തും​ ​കു​ടും​ബ​ജീ​വി​തം​ ​ന​യി​ക്കു​ന്ന​തു​മെ​ല്ലാം​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​നു​വേ​ണ്ടി​യാ​ണ്.​ ​എ​ന്നാ​ലും​ ​ഇ​ന്ന് ​ലോ​ക​ത്തി​ൽ​ ​ഏ​റ്റ​വു​മ​ധി​കം​ ​ദാ​രി​ദ്ര്യം​ ​അ​നു​ഭ​വ​പ്പെ​ടു​ന്ന​തും​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​നു​ത​ന്നെ​യാ​ണ്.​ ​കാ​ര​ണം​ ​ഓ​രോ​രു​ത്ത​രും​ ​സ്‌​നേ​ഹം​ ​എ​ടു​ക്കാ​നാ​ണ് ​ആ​ഗ്ര​ഹി​ക്കു​ന്ന​ത്,​ ​കൊ​ടു​ക്കാ​ന​ല്ല.​ ​അ​ഥ​വാ​ ​കൊ​ടു​ക്കു​ന്നെ​ങ്കി​ൽ​പോ​ലും​ ​അ​നേ​കം​ ​പ്ര​തീ​ക്ഷ​ക​ളും​ ​നി​ബ​ന്ധ​ന​ക​ളും​ ​അ​തോ​ടൊ​പ്പം​ ​ഉ​ണ്ടാ​യി​രി​ക്കും.​ ​അ​ത്ത​രം​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ൾ​ ​ഏ​തു​നി​മി​ഷ​വും​ ​ത​ക​ർ​ന്നു​പോ​കാം.​ ​സ്‌​നേ​ഹം​ ​വെ​റു​പ്പാ​യും​ ​ശ​ത്രു​ത​യാ​യും​ ​മാ​റി​യെ​ന്നു​വ​രാം.​ ​അ​താ​ണ് ​ലോ​ക​ത്തി​ന്റെ​ ​സ്വ​ഭാ​വം.
ഈ​ ​ലോ​ക​സ്വ​ഭാ​വം​ ​മ​ന​സ്സി​ലാ​ക്കി​ ​ജീ​വി​ച്ചാ​ൽ​ ​ന​മ്മ​ൾ​ ​ദുഃ​ഖി​ച്ചു​ ​ത​ള​രേ​ണ്ടി​വ​രി​ല്ല.​ ​ചൂ​ടും​ ​പ്ര​കാ​ശ​വും​ ​അ​ഗ്നി​യു​ടെ​ ​സ്വ​ഭാ​വ​മാ​ണ്.​ ​അ​ഗ്നി​യ്ക്കു​ ​പ്ര​കാ​ശം​ ​മാ​ത്രം​ ​മ​തി,​ ​ചൂ​ടു​ ​വേ​ണ്ട​ ​എ​ന്നു​ ​വി​ചാ​രി​ച്ചാ​ൽ​ ​അ​ത് ​അ​സാ​ദ്ധ്യ​മാ​ണ്.​ ​അ​തു​പോ​ലെ​ ​ലൗ​കി​ക​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​ൽ​ ​ദുഃ​ഖ​മു​ണ്ടാ​കും.​ ​ആ​ ​സ​ത്യം​ ​അം​ഗീ​ക​രി​ച്ചാ​ൽ​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ബ​ന്ധ​ങ്ങ​ളി​ൽ​ ​ഏ​ർ​പ്പെ​ടു​മ്പോ​ഴും​ ​അ​മി​ത​ ​പ്ര​തീ​ക്ഷ​ ​ഉ​ണ്ടാ​വി​ല്ല.​ ​ഏ​തി​നെ​യും​ ​സ​മ​ചി​ത്ത​ത​യോ​ടെ​ ​സ്വീ​ക​രി​ക്കാ​നും​ ​ത​ള​രാ​തെ​ ​മു​ന്നോ​ട്ടു​ ​പോ​കാ​നും​ ​ന​മു​ക്കു​ ​സാ​ധി​ക്കും.​ ​ന​മ്മു​ടെ​ ​എ​ല്ലാ​വ​രു​ടെ​യും​ ​ഉ​ള്ളി​ൽ​ ​പ​രി​ശു​ദ്ധ​മാ​യ​ ​സ്‌​നേ​ഹ​മു​ണ്ട്.​ ​സ​ക​ല​രെ​യും​ ​ഒ​രു​ ​പ്ര​തീ​ക്ഷ​യു​മി​ല്ലാ​തെ​ ​സ്‌​നേ​ഹി​ക്കാ​നു​ള്ള​ ​ക​ഴി​വു​മു​ണ്ട്.​ ​സ്‌​നേ​ഹം​ ​ന​മ്മു​ടെ​ ​സ്വ​ഭാ​വ​മാ​യ​തി​നാ​ൽ​ ​അ​തൊ​രി​ക്ക​ലും​ ​ന​ഷ്ട​പ്പെ​ടു​ന്നി​ല്ല.​ ​എ​ണ്ണ​യി​ലാ​ണ്ടു​ ​കി​ട​ക്കു​ന്ന​ ​ര​ത്ന​ത്തി​ന്റെ​ ​നി​റം​ ​മ​ങ്ങി​യ​താ​യി​ ​തോ​ന്നാം.​ ​എ​ന്നാ​ൽ,​ ​ഒ​ന്നു​ ​തു​ട​ച്ചാ​ൽ​ ​അ​തി​ന്റെ​ ​പ്ര​ഭ​ ​വീ​ണ്ടെ​ടു​ക്കാം.​ ​അ​തു​പോ​ലെ​ ​മ​ന​സ്സി​ലെ​ ​മാ​ലി​ന്യ​ങ്ങ​ൾ​ ​കു​റ​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു​വ​രി​ക​യും​ ​ഒ​ന്നും​ ​തി​രി​ച്ചു​ ​പ്ര​തീ​ക്ഷി​ക്കാ​തെ​ ​സ്‌​നേ​ഹി​ക്കാ​നു​ള്ള​ ​ആ​ത്മാ​ർ​ത്ഥ​മാ​യ​ ​ശ്ര​മം​ ​ന​ട​ത്തു​ക​യും​ ​ചെ​യ്താ​ൽ,​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​ന്റെ​ ​ഏ​റ്റ​വും​ ​പ​രി​ശു​ദ്ധ​മാ​യ​ ​ഭാ​വം​ ​വീ​ണ്ടെ​ടു​ക്കാ​ൻ​ ​ന​മു​ക്ക് ​ക​ഴി​യും.​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​ന് ​പ​ല​ ​പ​ടി​ക​ളു​ണ്ട്.​ ​ഇ​ന്നു​ ​ന​മ്മ​ളി​ൽ​ ​പ​ല​രും​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​ന്റെ​ ​താ​ഴെ​ത്തെ​ ​പ​ടി​യി​ലാ​ണ് ​നി​ൽ​ക്കു​ന്ന​ത്.​ ​ജീ​വി​ത​കാ​ലം​ ​മു​ഴു​വ​ൻ​ ​അ​വി​ടെ​ത്ത​ന്നെ​ ​നി​ൽ​ക്ക​രു​ത്.​ ​ഓ​രോ​ ​പ​ടി​യും​ ​ച​വി​ട്ടു​പ​ടി​യാ​ക്കി​ ​അ​ടു​ത്ത​തി​ലേ​ക്ക് ​ക​യ​റ​ണം.​ ​അ​ങ്ങ​നെ​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​ന്റെ​ ​ഏ​റ്റ​വും​ ​ഉ​യ​ർ​ന്ന​ ​ത​ല​ത്തി​ലെ​ത്ത​ണം.​ ​അ​താ​ണു​ ​ജീ​വി​ത​ ​സാ​ഫ​ല്യം.​ ​ആ​ളു​ക​ൾ​ ​സാ​ധാ​ര​ണ​ ​പ​റ​യാ​റു​ണ്ടു​ ​ഞാ​ൻ​ ​നി​ന്നെ​ ​സ്‌​നേ​ഹി​ക്കു​ന്നു​ ​എ​ന്ന്.​ ​എ​ന്നാ​ൽ​ ​അ​ത​ല്ല​ ​ശ​രി,​ ​ഞാ​ൻ​ ​സ്‌​നേ​ഹ​മാ​ണ്,​ ​സ്‌​നേ​ഹ​സ്വ​രൂ​പ​മാ​ണ് ​എ​ന്ന​താ​ണു​ ​വാ​സ്ത​വം.
ഞാ​ൻ​ ​നി​ന്നെ​ ​സ്‌​നേ​ഹി​ക്കു​ന്നു​ ​എ​ന്നു​ ​പ​റ​യു​മ്പോ​ൾ,​ ​അ​വി​ടെ​ ​ഞാ​ൻ​ ​വ​രു​ന്നു.​ ​നീ​ ​വ​രു​ന്നു.​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തി​ൽ​ ​വി​ട​വു​ ​വ​രു​ന്നു.​ ​എ​ന്റെ​യും​ ​നി​ന്റെ​യും​ ​ഇ​ട​യി​ൽ​ ​കി​ട​ന്ന് ​സ്‌​നേ​ഹം​ ​ഞെ​രി​ഞ്ഞ​മ​ർ​ന്നി​ല്ലാ​താ​കു​ന്നു.​ ​ഞാ​ൻ,​ ​നീ​ ​എ​ന്ന​ ​ഭാ​വ​ത്തോ​ടെ.​ ​പ്ര​തീ​ക്ഷ​യോ​ടെ​ ​സ്‌​നേ​ഹി​ക്കു​ന്ന​ത് ​ചെ​റി​യ​ ​ചേ​ര​ ​വ​ലി​യ​ ​ത​വ​ള​യെ​ ​വി​ഴു​ങ്ങാ​ൻ​ ​ശ്ര​മി​ക്കു​ന്ന​തു​പോ​ലെ​യാ​ണ്.​ ​ഇ​രു​വ​ർ​ക്കും​ ​അ​തു​ ​ദുഃ​ഖ​മു​ണ്ടാ​ക്കു​ന്നു.​ ​മ​റി​ച്ച് ​ഒ​ന്നും​ ​പ്ര​തീ​ക്ഷി​ക്കാ​തെ​യാ​ണ് ​സ്‌​നേ​ഹി​ക്കു​ന്ന​തെ​ങ്കി​ൽ​ ​അ​തൊ​രി​ക്ക​ലും​ ​ദുഃ​ഖ​മു​ണ്ടാ​ക്കി​ല്ല.​ ​ന​മ്മ​ളി​ലെ​ ​നി​സ്വാ​ർ​ത്ഥ​സ്‌​നേ​ഹം​ ​മ​റ്റു​ള്ള​വ​രി​ലെ​ ​നി​സ്വാ​ർ​ത്ഥ​ ​സ്‌​നേ​ഹ​ത്തെ​ ​ഉ​ണ​ർ​ത്താ​ൻ​ ​സ​ഹാ​യി​ക്കു​ക​യേ​യു​ള്ളൂ.​ ​ അ​പ്പോ​ൾ​ ​ജീ​വി​തം​ ​സ്‌​നേ​ഹ​വും​ ​സ​ന്തോ​ഷ​വും​ ​നി​റ​ഞ്ഞ​താ​കും.​ ​ഞാ​ൻ​ ​സ്‌​നേ​ഹ​സ്വ​രൂ​പം​ ​ത​ന്നെ​എ​ന്നു​ ​ന​മ്മ​ൾ​ ​തി​രി​ച്ച​റി​യും.​ ​പി​ന്നെ​ ​ഒ​രി​ക്ക​ലും​ ​അ​വി​ടെ​ ​കാ​മ​ന​ക​ളോ​ ​പ്ര​തീ​ക്ഷ​ക​ളോ​ ​ഉ​ണ്ടാ​കു​ന്നി​ല്ല.​ ​ത​ട​സ്സ​മി​ല്ലാ​തെ​ ​ഒ​ഴു​കു​ന്ന​ ​ന​ദി​യെ​പ്പോ​ലെ​ ​സ​ക​ല​രി​ലേ​യ്ക്കും​ ​പ​ര​ന്നൊ​ഴു​കു​ന്ന​ ​പ​രി​ശു​ദ്ധ​പ്രേ​മ​മാ​യി​ ​അ​തു​ ​മാ​റു​ന്നു.​ ​അ​പ്പോ​ൾ​ ​ലോ​ക​ത്തി​ന് ​ന​മ്മ​ളി​ൽ​നി​ന്ന് ​ന​ന്മ​ ​മാ​ത്ര​മേ​ ​സം​ഭ​വി​ക്കൂ.​ ​ആ​ ​പ​രി​ശു​ദ്ധ​ ​പ്രേ​മ​ത്തി​ലേക്ക് ​ഉ​യ​രാ​ൻ​ ​എ​ല്ലാ​വ​ർ​ക്കും​ ​ക​ഴി​യ​ട്ടെ.